نگاهی ریزتر به پارک میدان امام حسین و زمین های ورزشی

شاهین شهر شهری ست که عنوان دانش و خلاقیت را یدک میکشد. شهری که همایش های هوش مصنوعی متا وورس، داستان نویسی و … در آن اجرا می شود.

شهری که مدال آوران استانی، ملی و فرا ملی را از رده های مختلف ورزشی به خود اختصاص داده است به طوریکه بنرهای تبریک آنها روی بیلبردهای سطح شهر روزی خالی نیست و اینها همه از افتخارات محسوب می شوند که فرزندان ما بستر رشد را در شهرشان دارند.

شهرداری این شهر با وجود شهردار وقت جناب آقای سعید ابریشمی راد، تحولات بالایی برای شهروندان در عرصه های مختلف علمی، فرهنگی،هنری و ورزشی انجام داده است. یکی از بارزترینشان که در حال حاضر ویترین شهر می باشد، زمین چمن ابتدای بلوار منتظری است. به قول فرزند ۱۰ ساله ام، شهرداری یک زمین بسکتبال را از ما گرفت اما یک زمین چمن، دو زمین ساحلی والیبال و تنیس خاکی، مسیر دوچرخه سواری، پارک بازی، دو دکه کاربردی و یک فضای سبز زیبا هدیه داد.

اگه ساعت ۱۲ شب به این محل سری بزنید گویا ۸ شب است، همه با انرژی زیاد در کنار هم از فضای پارک لذت می برند و بازی فوتبالیست ها را هم تماشا می کنند. واقعا اگر در خانه باشید تصور اینکه گروهی این زمین را برای بازی ساعت ۱۲ شب کرایه کرده اند، سخت است. این زمین چمن که شاید نمونه آن در هیچ کجای ایران جز استان اصفهان نباشد، بسیار مورد استفاده فوتبال دوستان قرار گرفته است. اما ریزتر که شویم نکاتی به چشم می آید که گویا کارشناسان مربوطه ی طرح صرفا یک بعد قضیه را نگاه کرده اند، مثلا پر کردن بیلان کاری در این شهر. اینکه این طراحان ساکن شاهین شهر هستند یا نه نکته مهمی است زیرا اگر ساکن این شهر باشند با فرهنگ مردم و نوع استفاده ورزشکاران از امکانات آشنا هستند. بعد از بررسی و تحقیق در مورد این زمین از فوتبالیست ها و مربیان، همه به این موارد اشاره کردند که نوع چمن از مرغوبیت کافی برخوردار نیست و در آفتاب ظهر نمی توان از آن استفاده کرد در واقع چند سانس استفاده از زمین هدر می رود، آنهم زمانیکه مدارس تعطیل هستند و علاقمندان وقت اضافه بیشتری دارند.

یک سوال ذهن مربیان را درگیر کرده بود که آیا مسئولی اجازه می دهد فرزندش در زیر آفتاب گرم تابستان در این زمین حتی رایگان بازی کند؟ پس در اینجا یک سایبان متحرک که به زیبایی طرح آسیب نزند احساس می شود. تا علاوه بر اینکه بیشتر از زمین بهره وری داشته باشیم برای بقاء چمن این مجموعه کمک هم می شود. در کنار زمین که قدم میزدم متوجه ساخت یک دفتر شدم که چند ماهی است همچنان در حال ساخت است، گویا برای دفتر اداری و سرویس بهداشتی طراحی شده، که ساخت آن زمان زیادی را به خود اختصاص داده است. با وزش هر باد، ته سیگارهای پارک به لبه های چمن، ساحلی و تنیس خاکی می چسبد و کودکان کوچک پشت فنس درگیر انباشت آنها می شوند و صدای فریاد والدین که دست نزنی وگرنه …. شنیده می شود.

مطمئنم مسئولین به تنهایی صرفا برای دیدن این زمین نیامده اند چون اگر این صحنه را دیده بودند حتما راهکاری پیشنهاد می دادند. راهکارهای مختلفی برای این مشگل هست که مطمئنا کارشناسان در این رابطه خبره هستند. مثلا می توانند سکویی در اطراف طراحی کنند که علاوه بر اینکه با هر وزش آشغالی به سمت زمین ها نیاید و نشیمن گاهی برای تشویق کنندگان باشد. تیمی در زمین چمن مشغول بازی بود، از پیشکسوتان و نامداران فوتبال ایران که برخی از آنها برای استراحت صندلی تاشو همراه خود به چمن آورده بودند، در اینجا هم جای چند نیمکت ذخیره خالی ست که به نظر می رسد از نظر کارشناسان طراح دور مانده است. ای کاش مدیران به تنهایی صرفا به عنوان یک شهروند قدمی در این پارک می زدند تا کمبودهای این زمین ورزشی و پارک را که الان نیمکت کافی برای نشستن ندارد را متوجه می شدند.

نویسنده: سویا رضایی